De Dovrefjell. We zijn er al diverse keren voorbij gereden, maar nu ….. eindelijk een keer gestopt om de omgeving eens wat beter te verkennen. Het Hostel waar we verblijven staat aan de rand van een groot [voormalig] schietterrein Hjerkinn. Er ligt in dit gebied nog 170.000 kg aan munitie. Het terrein is sinds 2008 niet meer in gebruik en gelijk er na zijn ze met gestart met opruimen. Dat zal nog duren tot 2020. Er is een afdeling van het leger aanwezig wat daar continue mee bezig is. Overigens is dit schietterrein vanaf 1923 in gebruik geweest.
Toch mag je vanaf heden in de zomermaanden, juli en augustus op één weg door het terrein heen rijden. Omdat het nog geen 1 juli is, gaan wij te voet!
Je mag op de weg het gebied in. Waarom gaan we ddit terrein nu toch in?? Nu dat is duidelijk. We hebben gisteren beloofd op zoek te gaan naar de Muskusossen. Deze Musk Ox leeft in dit gebied. Blijkbaar zijn deze niet gevoelig voor munitie wat nog niet is afgegaan.

Wij lopen een klein uurtje als we een groep mensen met een gids zien staan. Vanaf onze plaats vertrekken elke dag safaritochten het gebied in om deze ossen te zien.

Dat is gemakkelijk, want als zo’n gids stopt dan is er vast iets te zien. En jawel, een “groep” Muskusossen, met hun kindertjes, staan midden op de weg, ruim 200 meter voor ons. We moeten niet verder gaan, dat kan ongezond voor je worden. Ze zijn wel erg groot!! Heel groot en wij zijn dan maar heel klein. Ze kunnen ook snel lopen en wij minder snel.

We gaan op een heuveltje zitten en al gauw ben je een uurtje verder. Denk maar eens hoe leuk het is om naar een kudde olifanten te kijken in Africa. Het verveelt nooit. Natuurlijk lopen we na een poos weer terug, verder gaan is niet mogelijk.

Van een voorbijganger krijgen we nog een [lege] huls mee van een patroon. We zien er zelf ook nog vele liggen, platgereden op de weg of in de berm.

Terug gekomen bij de vertrekplaats besluiten we nog een wandeling te doen. Vanaf bijna dezelfde plaats naar een pas nieuw geopend uitzichtspunt op 1250 meter hoogte. De Tverrfjellet. Opnieuw klimmen, maar nu op een geëffend pad. Boven aangekomen weet Alie altijd dat je links af moet als iedereen rechts gaat. Deze keer geen tegenspraak, maar het was niet de beste wandelroute naar beneden. Dwars door het natuurgebied heen, niet via een pad, stijl naar beneden enz enz. Dat was het niet … dus! Je kon ons in een rode jas en met een fel groene sjaal van 5 kilometer afstand zien. En terug ….. dat is geen keuze…daar begin ik natuurlijk niet aan. Uiteindelijk zijn we niet gearresteerd en geen boete gekregen en zijn wee ook weer veilig in het hostel aangekomen. Nu weer afwachten wanneer het volgende verzoek komt om net weer anders naar beneden te gaan dan gebruikelijk. Overigens wel leuk hoor.

Morgen gaan we naar Zweden voor een weekje. Route onbekend. We zullen zien hoe het verloopt.
Vandaag was het prachtig weer. Rond de 12 graden, lekker windje, met zon en mooie wolkjes. Wat wenst een vakantieganger nog meer? Tot een volgend moment