Sinds heel veel jaren komen wij in Noorwegen. De eerste periode met de caravan en de laatste jaren op de huidige wijze, hostels, hytter, campings en alles wat we nog meer tegenkomen om te overnachten.
Als het even lukt en we in de buurt komen, rijden we ook weg “55”, van Sognedal naar Lom. We vinden het één van de mooiste wegen van Noorwegen. Vanuit het dal aan het Sognefjord, langzaam stijgend en uiteindelijk via de Jothunheimen op een hoogte van ruim 1400 moh door het besneeuwde berglandschap. We zijn dit jaar vroeg of er ligt nog heel veel sneeuw. Er worden bij Krosbru nog volop geskied. Er is niet veel wind de temperatuur ligt rond de 6 a 7 graden. Het is niet helder, eerst wel droog, maar later begint het weer te regenen, dan zien je nauwelijks hoe mooi het hier is. We hebben nog even gelegenheid, een korte blik en dan trekt de hele lucht weer dicht. Maar ook dan geeft het een geweldige sfeer en ruwheid, een onherbergzaam oord, een gebied om filmopnamen te maken van een spannende Alister Maclean op de Noordpool, waarbij mensen zoekraken en bevriezen. Je ziet heet hier zo voor je, met een klein beetje voorstellingsvermogen …

We vertrokken vanmorgen vanuit Lofthus naar Kinsarvik om over te varen. Omdat de boot niet zoveel vaart zorgen we er voor op tijd te zijn. Half tien varen we over en na ruim 50 minuten rijden we weer aan de andere kant van het fjord.
Deze dag willen we ruim 350 km afleggen, met een paar keer varen, een aardige trip. Het is wel zo’n beetje de maximale afstand die per dag is af te leggen. Uiteindelijk Leardal nog een keer met de boot naar Sognedal overgestoken en resterende de laatste 100 km, waarvan ruim 30 hoog door de Jothunheimen.
Daar kan ik kort over zijn. Fantastisch en dan overdrijf ik niet, maar …. smaken verschillen natuurlijk. De donkere luchten, bergen, ruwe rotsen, ontluikend groene plantjes, bevroren meren, sneeuw en gletsjers. Heel dichtbij en soms toch zo ver weg. We zullen dit jaar niet veel kunnen wandelen in de bergen, onbegaanbaar en gevaarlijk op de sneeuw. Je bent zo vertrokken en dan vinden ze je niet meer terug.

Nadat je de 55 weer bergafwaarts richting Lom rijdt kom je langs Elveseter. Een gedenkplaats, monument en een aantal accommodaties.
Toen ik gisteren de route aan het voorbereiden was, dat is soms echt nodig, was er een week geleden een waarschuwing uitgegaan van overstromingen en hoogwater. Op het nieuws waren daar ook melddingen over gegeven.
Voor Elveseter was er een code rood, dan wordt het oppassen. Aldus de berichtgeving. De stroomsnelheid in de stroom achter Elveseter was ongeveer 1 ½ keer zo groot als de normale maximale hoeveelheid. Er is veel smeltende sneeuw en veel regen gevallen en dat stroomt toch naar het laagste punt. Uiteindelijk viel het wel mee vond ik, als rasechte waterschappen, mag ik dat wel vinden … toch ?

Wij rijden overigens Elveseter voorbij en stoppen bij de afrit naar de Juvashytte en de Galdhoppigen, de hoogste berg in de Jothunheimen, langs de “55”, bij Boverdalen. Daar vinden we een hostel waar we eerder ook verbleven en nu voor het komende weekend. Omdat de weersvooruitzichten slecht zijn [de komende 7 dagen regen, regen en nog meer regen] zien we wel wanneer we naar de Juvashytte gaan. Voor nu welterusten en morgen gezond weer op. Tot dan.