Tja, wat moet je schrijven. Je moet het eigenlijk gewoon zelf zien, maar dat kan niet altijd. Zelfs foto’s of film geven niet weer wat je voor ogen te zien krijgt. In dit geval is het mooi, het landschap, ongerept, helder, fris, wolken en zon, dreiging van regen en een hoogvlakte met een slingerende weg. Een landschap op circa 1400 meter boven de zeespiegel dat nu nog wit is van de sneeuw. Enkele toppen van bergen stijgen boven deze ruwe vlakte uit. De hoogste top ligt op ruim 2400 meter is de Glittertind. Om deze “eenvoudig” te bereiken kan je met de auto naar de Juvasshytte rijden op 1841 meter, daarna is het nog wat klauteren en klimmen. Omdat er nog zo veel sneeuw ligt op de fjell, gaan de skiërs niet naar het zomerskicentrum bij de Juvasshytte. Wij blijven dus ook “beneden”en gaan een paar wandelingen maken.

Op zaterdag hebben we een ongemarkeerde route met de GPS en om de sneeuwvelden heen gelopen. Het is echt levensgevaarlijk om over de sneeuw heen te lopen, ook al kan die soms meters lik liggen. Er lopen waterstromen onder de sneeuw door en soms gaat het om hele meren. We kunnen ook niet vertrouwen op sporen van enkele dagen oud en zeker niet van de sporen van skiërs. Hun gewicht wordt over de gehele ski verdeeld, bij ons maar op het oppervlak van schoenmaat 42 ….

We lopen enkele uren en besluiten om morgen bij Krosbru te gaan lopen, een paar kilometer verder. Daar wordt volop geskied en allerlei routes zijn uitgezet. We hebben een route gezien en de dag er op hebben wij opnieuw de stoute wandelschoenen aangetrokken.
We lopen een gemarkeerde route die waarschijnlijk door een gids en een groep lopers gisteren is gemaakt. De route loopt naar de Skogadalsbreen, een gletsjers die op het oog heel dichtbij ligt. Toch “wandelen” we er bijna twee uur op en zijn we er bijna. We zijn inmiddels een kamp met tenten gepasseerd waarschijnlijk van onze spoorvormers. Later zien we groepen, aangelijnd bezig gezien zich voor te bereiden om de gletsjer te bedwingen. Dat lijkt me een geweldige ervaring, maar voor ons toch net wat te ver gegrepen. Later zien we ze in groepen gaan.

Maar ook als wij weer bij de auto aankomen zijn we moe maar zeer voldaan. Een boterhammetje met kaas eten, een beetje cola drinken op een rots in de sneeuw, onder aan de gletsjer …… het is mooi geweest. Natuurlijk blijf je ook steeds foto’s maken, maar … daar is al wat over gezegd.
Mooie dagen en morgen weer verder.



.