Dat is niet het percentage alcohol maar het stijgingspercentage om een watervalletje te bezoeken.
Nadat we vanmorgen uit Fosseland zijn vertrokken begon het een beetje te regenen. We rijden de E39 uit en rijden via Sandnes naar Stavanger. Een mooie stad volgens de boeken met een leuk oud stadsdeel. Het is stil, heerlijk rustig. Ook in Noorwegen wordt 2e Pinksterdag gevierd. Alle winkels zijn dicht. Nu waren wij niet op zoek naar winkels [die zijn er thuis ook voldoende] maar het geeft wel bedrijvigheid. We komen in de haven aan. Er liggen een paar hele fraaie cruise schepen en ook een oude driemaster.
We hebben besloten naar een hostel te gaan in Byrkjedal. Omdat we dan bijna langs Stavanger rijden [50 km] bezoeken we stad. Het oude stadsdeel omvat 3 straten met opnieuw veel mooie witte huisjes [huizen]. In dit deel van de stad mag er geen ander huis gebouwd worden, om de sfeer van de stad te behouden. Er zijn veel toeristen in de stad, bijna allemaal afkomstig van de cruise schepen. Net na de middag rijden we naar Byrkjedal.

Toen we onderweg naar Stavanger een paar tolpoortjes passeerden vroegen wij ons in alle onschuld af of en hoe dit verrekend zou worden met ons. Alles gaat automatisch [zo moeilijk kan een tolsysteem dus niet zijn!]. De noren hebben een klein kastje in de auto.
Nu blijkt dat als je geen kastje hebt, je wel moet betalen. Dat kan door vooraf een bedrag via je Visacard te reserveren hiervoor. Je kan dit doen op een internetsite. Als je dat niet doet krijg je net zo automatisch de rekening thuis gestuurd. Want flitsen kunnen ze hier wel!! en niet alleen bij tolpoortjes. Het blijft lastig die snelheid. Vaak mag je maar 60 km/h ook buiten de bebouwde kom. Dan worden afstanden nog langzamer te overbruggen. O ja… we zijn aan het ontstressen, komt mooi uit.
Inmiddels hebben we dus de stad verlaten en rijden we via wat binnenwegen naar ons doel. Dat blijkt een soort drielandenpunt te zijn. Heel erg druk, een winkel, restaurant en verspreid staande hutteen en een groot woonhuis. Daar hebben wij een kamertje in, bijna midden op de kruising van drie doorgaande wegen, de 45 en de 503. Maar het wordt wel stil hoor als het avond wordt.

Omdat we nog niet zoveel geklauterd hebben, gaan we op zoek naar een waterval, de zogenaamde ……fossen. Het is deze keer echt klimmen en klauteren, de spieren worden op de proef gesteld. Als je stevig je best doet redt je het om een kilometer af te leggen in een uur. De helling met grote rotsen, gruis, trappen en gladde keien was 30% stijl, of te wel we hebben ruim 200 meter hoogteverschil “overwonnen” in drie kwartier tijd. Gelukkig was het droog buiten. Van binnenuit was dat anders. We hebben de waterval gezien, vastgelegd op de digitale schijf en toen weer terug. Wel weer wennen hoor!

Lekker op een rots de stroomversnelling bekeken, gegeten en na een paar uurtjes zijn we weer naar ons hostel gereden. De rust was daar weergekeerd en straks nog even wat rondneuzen en dan onder de wol. Morgen gaan we weer varen … Welterusten en groet.